هوش مصنوعی کار را کمتر نمی‌کند؛ چرا کارکنان شبانه‌روز بیدار می‌مانند؟

به گزارش پایگاه خبری پایگاه خبری موج بازار، هوش مصنوعی به‌عنوان ابزار اتوماسیون، وعدهٔ کاهش بار کاری و آزادسازی زمان را به کارمندان می‌دهد؛ اما تجربهٔ میدانی نشان می‌دهد که بسیاری از کاربران این فناوری، به‌جای کاهش ساعت کاری، با فشار بیشتری مواجه می‌شوند.

پیش‌زمینهٔ وعده‌های اتوماسیون

در سال‌های اخیر، شرکت‌های فناوری با معرفی ایجنت‌های هوش مصنوعی سعی در تسریع فرآیندهای داخلی و ارائهٔ خدمات سریع‌تر به مشتریان داشته‌اند. استارتاپ Keel که توسط آدیتیا شارما، بنیان‌گذار ۲۷ ساله، راه‌اندازی شده است، به‌طور خاص بر توسعهٔ ابزارهای عیب‌یابی نرم‌افزاری مبتنی بر هوش مصنوعی متمرکز است. این شرکت ادعا می‌کند که ایجنت‌هایش می‌توانند وظایف پیچیده را در نیمهٔ زمان انسانی تکمیل کنند.

چالش‌های عملی با ایجنت‌های هوش مصنوعی

با این‌حال، کاربران این ابزارها با مشکلاتی مواجه می‌شوند که کمتر در تبلیغات مطرح می‌شود:

• توقف‌های ناگهانی: ایجنت‌ها گاهی در میانهٔ کار متوقف می‌شوند و برای ادامهٔ مسیر نیاز به تأیید یا ورودی انسانی دارند.
• هشت ساعت انتظار: شارما به وال‌استریت ژورنال می‌گوید اگر ایجنت‌ها هشت ساعت معطل بمانند، هزینه‌های قابل‌توجهی برای شرکت به‌وجود می‌آید.
• نیاز به نظارت شبانه‌روز: چون ایجنت‌ها ۲۴ ساعت کار می‌کنند، مسئولین مجبورند در هر ساعت از شب تا صبح در دسترس باشند تا بتوانند تصمیمات نهایی را اتخاذ کنند.

این موارد منجر به این می‌شود که کارکنان پس از پذیرش ایجنت‌ها، زمان خواب خود را کاهش داده و به‌صورت مستمر در حالت «آمادگی» باقی بمانند.

تأثیر بر زمان کاری و بهره‌وری

یک سناریوی رایج در محیط‌های کاری به این شکل است: یک گزارش که پیش از استفاده از هوش مصنوعی چهار ساعت زمان می‌برد، اکنون در دو ساعت تکمیل می‌شود. در عوض، کارفرما ممکن است انتظار داشته باشد که همان کارمند دو گزارش را در همان بازهٔ زمانی ارائه دهد. در نتیجه، بهره‌وری به‌نظر می‌رسد افزایش یافته، اما فشار کاری برای کارمند دو برابر می‌شود.

به‌عبارت دیگر، ساعت‌های «ذخیره‌شده» به‌سرعت به ظرفیت‌های جدید تبدیل می‌شوند؛ پروژه‌های اضافی، مشتریان بیشتر یا مهلت‌های فشرده‌تر. ایجنت‌های هوش مصنوعی نه تنها کار را سریع‌تر می‌کنند، بلکه ریتم زندگی کاری را نیز تغییر می‌دهند.

نتیجه‌گیری

هوش مصنوعی همچنان توانایی انجام وظایف را دارد، اما بدون بازنگری در ساختارهای سازمانی و توزیع عادلانهٔ زمان آزاد، این فناوری می‌تواند فشار بر نیروی انسانی را تشدید کند. برای بهره‌برداری واقعی از وعدهٔ «کاهش بار کاری»، شرکت‌ها باید سیاست‌های واضحی برای استفاده از ساعت‌های صرفه‌جویی‌شده تدوین کنند و این زمان را به‌صورت واقعی به کارمندان بازگردانند.